LIŪTAS IR TRYS JAUČIAI
LØVEN OG DE TRE OKSENE
Seniai seniai Somalyje buvo trys jaučiai. Vienas buvo juodas, kitas baltas, o trečiasis – rudas.
Tie trys jaučiai buvo geri draugai. Jie mėgdavo kartu vaikščioti palei upę ir ramiai ganytis plačiose žaliose pievose.
Det var en gang tre okser i Somalia. Den ene oksen var sort, den andre var hvit og den tredje var brun. De tre oksene var gode venner. De pleide å gå langs elven på de store, grønne slettene og beite sammen.
Vieną dieną į pievas, kur ganėsi jaučiai, atklydo liūtas.
Jaučiai labai išsigando stipraus liūto, bet jie žinojo, kad trise jie yra stipresni už jį.
Jie surėmė pečius ir pasiruošė kautis.
En dag kom det en løve til sletten der oksene beitet. De tre oksene ble redde for den sterke løven, men de visste at de tre sammen var sterkere enn ham. De stilte seg sammen og gjorde seg klare til å slåss mot løven.
Tuomet liūtas atsigulė ant žemės ir tarė:
„Nusiraminkite, aš nepavojingas. Aš gyvenu kitoje upės pusėje. Ten labai vieniša ir tuščia. Gal galėtume būti draugai ir saugoti vieni kitus?“
Jaučiams pasirodė gera mintis draugauti su liūtu.
Juk jis galėtų juos apsaugoti nuo kitų pavojingų žvėrių.
Løven la seg ned på alle fire og sa: «Ta det med ro, jeg er ikke farlig. Jeg bor på den andre siden av elven. Det er så ensomt og øde der borte. Kan ikke vi være venner og passe på hverandre?»
Oksene syntes det hørtes ut som en god idé å være venner med en løve. Han kunne beskytte dem mot farlige dyr.
Vieną vakarą, kai baltasis jautis ganėsi vienas, liūtas priėjo prie rudojo ir juodojo jaučio ir tyliai sušnibždėjo:
„Ar žinote ką? Baltasis jautis toks šviesus, kad tamsoje net švyti. Pavojingi žvėrys jį pamatys ir ateis čia – tada suės mus visus.“
Rudasis ir juodasis jaučiai labai išsigando.
„Išvarykime baltąjį jautį“, – pasiūlė liūtas.
En kveld da den hvite oksen beitet for seg selv, gikk løven bort til de to andre oksene og hvisket: «Vet dere hva? Den hvite oksen er så lys at han skinner i mørket. Farlige dyr vil kunne få øye på ham og komme hit og spise oss opp, alle sammen.»
Den brune og den sorte oksen ble veldig redde.
«La oss jage vekk den hvite oksen,» sa løven.
„Liūtas teisus“, – pagalvojo rudasis ir juodasis jautis.
Ir kartu jie išvijo baltąjį jautį.
«Løven har rett,» tenkte den brune og den sorte oksen, og sammen jaget de vekk den hvite oksen.
Kiek vėliau liūtas rado baltąjį jautį vieną prie upės.
Jis jį pagavo ir suėdė.
Po to liūtas grįžo pas rudąjį ir juodąjį jaučius, lyg nieko nebūtų nutikę.
Senere fant løven den hvite oksen alene nede ved elven. Løven fanget ham og spiste ham opp. Etterpå gikk han tilbake til den brune og den sorte oksen og lot som ingenting.
Vieną dieną juodasis jautis ganėsi vienas.
Tuomet liūtas priėjo prie rudojo jaučio ir vėl sušnibždėjo:
„Ar žinai ką? Juodasis jautis toks tamsus, kad dienos šviesoje labai matosi. Pavojingi žvėrys jį pamatys ir ateis čia – tada suės mus visus.“
Rudasis jautis labai išsigando.
„Išvarykime juodąjį jautį“, – tarė liūtas.
En dag gikk den sorte oksen og beitet for seg selv. Løven gikk bort til den brune oksen og hvisket: «Vet du hva? Den sorte oksen er så mørk at han synes godt i dagslyset. Farlige dyr vil kunne få øye på ham og komme hit og spise oss opp, alle sammen.»
Den brune oksen ble kjemperedd.
«La oss jage vekk den sorte oksen,» sa løven.
„Liūtas teisus“, – pagalvojo rudasis jautis.
Ir jie kartu išvijo juodąjį jautį.
«Løven har rett,» tenkte den brune oksen, og sammen jaget de vekk den sorte oksen.
Neilgai trukus liūtas rado juodąjį jautį vieną.
Jis jį pagavo ir suėdė.
Po to grįžo pas rudąjį jautį, vėl apsimesdamas, kad nieko neįvyko.
Det tok ikke lang tid før løven fant den sorte oksen alene. Løven fanget ham og spiste ham opp. Etterpå gikk han tilbake til den brune oksen og lot som ingenting.
Dabar rudasis jautis liko vienas su liūtu.
Nå var den brune oksen alene igjen med løven.
Kai liūtas vėl išalko, jis užpuolė rudąjį jautį.
Jautis bandė kovoti, bet greitai suprato, kad vienas jis neturi jokios vilties prieš liūto aštrius dantis ir nagus.
Da løven begynte å bli sulten igjen, angrep han den brune oksen. Oksen prøvde å slåss mot løven, men han skjønte fort at han ikke hadde sjanse mot løvens skarpe tenner og klør når han var alene.
Prieš užmerkdamas akis paskutinį kartą, rudasis jautis tarė:
„Aš miriau ne šiandien, o tą dieną, kai išvijau savo draugus.“
Snip, snap, snute, štai ir baigta pasakutė.
Før den brune oksen lukket øynene sine for siste gang, sa han: «Det var ikke i dag jeg døde, men den dagen jeg jaget vekk vennene mine.»
Snipp, snapp, snute, så var eventyret ute.
Løven og de tre oksene // Liūtas ir trys jaučiai
Illustrasjoner: Svetlana Voronkova
Revidert i 2025 av Nasjonalt senter for flerkulturell opplæring
Forsidedesign: Mari Helén Holum
Oversettelse til litauisk og norsk bokmål: Renalda Bruziene
Korrektur og lyd på litauisk og norsk bokmål: Airida Racyte
ISBN:
Copyright © 2026 · NAFO
Lisensieret under en Creative Commons Navngivelse-
IkkeKommersiell-DelPåSammeVilkår 4.0 Internasjonal lisens.
Du finner flere flerspråklige fortellinger gratis på morsmål.no/fortellinger
Der finner du også tilleggsressurser og lydstøtte til fortellingene.
Copyright © 2026 · NAFO
Lisensieret under en Creative Commons Navngivelse-
IkkeKommersiell-DelPåSammeVilkår 4.0 Internasjonal lisens.