De ubudne gjestene // Nieproszeni goście

Dawno dawno temu, za górami, za lasami, w małym domku z gliny, w maleńkiej wiosce w kraju o nazwie Iran mieszkała sobie staruszka. Na zewnątrz domu był ogród tak mały jak piaskownica, a w ogrodzie stało drzewo wielkości zapałki.

Pewnego popołudnia starowinka owinęła się swoją długą, kwiecistą czadorą i wyszła, aby przywitać się z sąsiadami. Nagle czadora zaczęła falować w powietrzu jak welon ślubny, a staruszka poczuła krople deszczu. Zerwała się burza. Zaczęło lać, błyskać i grzmieć, a od domów roznosił się zapach wilgotnej gliny.

Stara kobieta pobiegła z powrotem do domu i schowała się pod miękkim kocem. Nie minęło wiele czasu, gdy ktoś zapukał do drzwi. Otworzyła je powoli, a na progu stał mały, całkiem przemoczony wróbelek. Staruszka uśmiechnęła się łagodnie, wzięła go w dłonie i zaniosła do środka. Otuliła go swoim kocem, tak jak matka otula dziecko, aby znów mógł poczuć ciepło i bezpieczeństwo.

Niedługo potem znów rozległo się pukanie do drzwi. Staruszka otworzyła je, a do środka wleciała w pośpiechu całkiem przemoknięta wrona. Z jej skrzydeł pryskała woda na wszystkie strony, jakby niosła ze sobą sam deszcz. Wróbelek już chciał na nią nakrzyczeć za cały ten bałagan, ale właśnie wtedy znowu ktoś zapukał. Gdy staruszka uchyliła drzwi, do domu wkroczył kot, powoli i dostojnie, z mokrymi łapkami, zostawiając na podłodze małe ślady jak deszczowe kropelki.

Gdy wróbelek i wrona zobaczyły kota, przytuliły się do siebie mocno i zaczęły drżeć ze strachu.
— Miau, nie lękajcie się tych, których jeszcze nie znacie. W tym domu wszyscy jesteśmy przyjaciółmi — mruknął kot z chytrym, lecz ciepłym uśmiechem.

W małym doku tego wieczoru szykali także schronienia przed burzą kudłaty pies i potężny wół.

Na dworze szalała burza, lecz w małym domku słychać było jedynie ciche pochrapywanie. Było tam ciasno, wróbelek i wrona zajęły swoje miejsca na parapecie, a kot, pies i ogromny wół położyli się każdy w swoim kąciku pokoju.

Kiedy następnego dnia staruszka się obudziła, zobaczyła, że wszystkie zwierzęta były już zajęte pracą. Wrona i pies rozpalały ogień w kominku, wielki wół wrócił z miasteczka z chlebem pieczonym na kamieniu, kot nakrywał do śniadania, a wróbelek śpiewał piękną, radosną melodię.

Kiedy zwierzęta i staruszka zjadły chleb pieczony na kamieniu z serem feta i wypiły ciepłą herbatę, dostrzegły, że na dworze znów świeci słońce. Zwierzęta nie musiały już dłużej szukać schronienia u starej kobieciny, lecz sama myśl o pożegnaniu sprawiała im wielki smutek.

Stara kobiecina powiedziała łagodnie:
«Gdyby to tylko ode mnie zależało, pozwoliłabym wam wszystkim zostać, ale mój domek jest przecież taki malutki».

Zwierzęta przytuliły się do niej mocno i nie chciały jej puścić. Staruszka poczuła ciepło ich futer i piór, a w sercu przypomniała sobie, jak dobrze było mieć ich przy sobie i jak wielką pomocą dla niej byli.

Zwierzęta mogły zostać z dobrą staruszką w jej małym domku, ale pod jednym warunkiem: każdy miał pomagać w domu i być dla innych życzliwy.

Koniec i bomba kto nie słuchał ten trąba.