Lille Dråpe//หยดน้ำเล็กๆ

เธอดูสิ ใบไม้และกิ่งไม้เล็กๆ กำลังถูกแผดเผาจนแห้งกรอบใต้แสงแดดอันแผดกล้านั้น

เหล่าลามะพากันนอนนิ่งใต้เงาไม้ใหญ่ ซบตัวลงบนพื้นดินที่ยังอุ่นระอุจากแสงแดด ลามะตัวหนึ่งพูดขึ้น “โอย… ฉันรู้สึกหมดแรงไปหมดเลย ร้อนจนแทบจะละลายอยู่แล้ว!”

เหล่าลามะพากันหลับตาลง แล้วปล่อยใจล่องลอยไปถึงวันเวลาที่ธรรมชาติเขียวขจี เต็มไปด้วยสีสันอันสดใส และอุดมสมบูรณ์! แต่เมื่อพวกมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างก็ยังคงร้อนระอุและแห้งแล้งเหมือนเดิม

เช้าตรู่วันหนึ่ง เกิดสายฟ้าผ่าลงมาจากท้องฟ้าอย่างกะทันหัน

ณ จุดที่สายฟ้าฟาดลงสู่พื้นดิน ก็เริ่มมีเปลวไฟเล็กๆ ลุกขึ้นมา

เปลวไฟเล็กๆนั้น ลุกลามแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ ก่อนจะกลายเป็นกองเพลิงขนาดมหึมา

เหล่าลามะ พากันวิ่งหนีเปลวเพลิงอย่างสุดชีวิต

เมื่อพวกมันวิ่งหนีมาได้ระยะหนึ่ง แล้วก็หยุดก่อนจะหันมองกลับไป บ้านอันแสนอบอุ่นของพวกมันกำลังถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ ค่อยๆ มอดไหม้หายไปในกองเพลิง

ไกลออกไปเหนือหมอกควันสีเทา พวกลามะมองไปเห็นจุดสีแดงเล็กๆ จุดเล็กๆนั้น ขยับไปมา… ไปมา… จากแหล่งน้ำไปหากองเพลิง แล้วก็กลับมาที่แหล่งน้ำอีกครั้ง

เมื่อพวกมันมองใกล้เข้าไปอีก ก็พบว่าเจ้าจุดสีแดงเล็กๆนั้น คือนกฮัมมิงเบิร์ดตัวน้อยที่มีจะงอยปากสีแดง มันคาบเอาหยดน้ำมาหยดลงบนเปลวเพลิง แล้วรีบบินกลับไปเพื่อเอาน้ำมาอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าลามะทั้งหมดก็พากันหัวเราะออกมา “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างน่าขันอะไรอย่างนี้! หยดน้ำเล็กๆเหล่านี้ กับเจ้านกตัวจ้อยแค่นั้น มันคิดจะทำอะไรอยู่กันนะ?” ลามะตัวหนึ่งพูดขึ้น แล้วลามะอีกตัวหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นี่เป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา! เฮ้ เจ้าฮัมมิงเบิร์ดตัวน้อย! เจ้าคิดจริงๆ เหรอ ว่าหยดน้ำเพียงไม่กี่หยดของเจ้าจะช่วยอะไรได้กับกองเพลิงมหึมานั่น?”

แม้จะถูกหัวเราะเยาะ แต่เจ้าฮัมมิงเบิร์ดก็ยังคงบินต่อไป ก่อนตอบกลับว่า “ฉันกำลังทำในสิ่งที่ฉันสามารถทำได้ เพื่อช่วยดับไฟนี้”

เหล่าลามะมองหน้ากันตาโต ลามะตัวหนึ่งเลิกหัวเราะ แล้วหันหลังให้เจ้าฮัมมิงเบิร์ด…

… ก่อนที่จะวิ่งไปยังแหล่งน้ำ ลามะอีกตัวเห็นเช่นนั้นก็วิ่งตามไป แล้วอีกตัว… และอีกตัว…

ไม่นาน เหล่าลามะทั้งหมดต่างพากันต่อแถวยาว เพื่อนำน้ำมาช่วยดับไฟ เหมือนที่เจ้าฮัมมิงเบิร์ดตัวน้อยกำลังทำอยู่